Friday, 22 February 2008

LSS: Pag-uwi by Martin Nievera

Winner of the 2001 Metropop Song Festival
Composer: Louie Ocampo
Lyricist: Joey Ayala
Interpreter: Martin Nievera.

Youtube video courtesy of renzylaxamana

Click "Read More" to see the lyrics



O kay tagal na natin nagkakalayo
Nung tayoy magkahiwalay akoy musmos
At sa hardin ng kabataan nangakot nagpaalam
At hinagkan kita may gatas pa sa labi
Ewan ba saan napunta ang panahon
Sa hanapbuhay buhay koy nakatuon
Sa bayan ng mga banyaga
Ako ay manggagawa
Pag-ibig ko sayo iniirog
Ohh kay layo mo
Di maabot nitong mga kamay
Walang tulay na kayang tumawid
Sa mga taon kundi ang alaala
Alam ko nang ating mukhay may guhit na
Mga dinanas natin ay magka-iba
Ngunit saking pagbabalik
Sariwa ang halik, halik sayong dibdib
Bayan ko
Ako ngayon ay pauwi at napapangiti
Pagkat malaon na oh bayan ko
Ohh kaylapit na
Akoy sabik na makapiling ka
Sa pagdating may luha mat wala
Akoy sisigaw at hahalik sa lupa ohhh
Kay tagal na nating magkakalayo
Noong tayoy nagkahiwalay akoy musmos
Ngunit ngayon ay pauwi at napapangiti
Pagkat malaon na sinta
Ako ngayon ay pauwi at napapangiti
At hahalik sayo bayan ko

Monday, 18 February 2008

Blog Enhancements and Homecoming

I'm currently doing some 'enhancements' for my blog (i.e. changing the color theme, adding of adsense, inclusion of the new mybloglog widget, imeem, designing a new banner, etc.)

Actually, I just modified a blogger template called Minima. I just did something on the HTML so that I can come up with a three column layout. I'm still working on how to make each columns (or in HTML jargon it's called a div element) to be fixed so that it won't change position when the browser window resizes.

I would like to thank Ardee-san for helping me to do some tweaking on my blog posts. Galing!

In a few days, I'll be leaving Singapore for a while. I'll be going back to the Philippines to spend a one week vacation with my family and some close friends. It's a jam packed schedule actually. I'm going to attend my youngest sister's 'Papaya dance' performance in her school, two of my friends will be celebrating their birthdays, and on the last Sunday of February it's fiesta in our baranggay.

And so in preparation for this homecoming, I've been busy this past few weeks in getting my Exit Pass or OEC, and buying 'pasalubong' that my siblings, parents, and some of my uncles and aunts asked me to buy. I also bought loads of chocolates, and some toiletries like soap, shampoo, facial wash, body wash, deo spray and what not. So parang OFW na OFW na talaga ang labas ko nito. One time I was jokingly telling my Mom over the phone that I'm just going back home to deliver the products that they ordered. Anyway, material things are nothing compared to the happiness of reuniting with your family. After six months Eben is going home, oh yeah I'm sooo going home!

Saturday, 9 February 2008

Stardust

"You know when I said I knew little about love? That wasn't true. I know a lot about love. I've seen it, centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain, lies, hate... It made me want to turn away and never look down again. But when I see the way that mankind loves... You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know that it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and... What I'm trying to say, Tristan is... I think I love you. Is this love, Tristan? I never imagined I'd know it for myself. My heart... It feels like my chest can barely contain it. Like it's trying to escape because it doesn't belong to me any more. It belongs to you. And if you wanted it, I'd wish for nothing in exchange - no gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine." - Yvaine on Tristan

Friday, 8 February 2008

Lakbayan

Most of the places that I've visited are Luzon provinces, still there are so many places that needs to be discovered in the Philippines! I think I should explore the south, how I wish I have the time and money to do so. *wink*


My Lakbayan grade is D!

How much of the Philippines have you visited? Find out at Lakbayan!

Created by Eugene Villar.

Monday, 4 February 2008

Paano daw ma in-love ang isang programmer?

Disclaimer: This is from my inbox (way back 2004), just want to share with you all.


Isa akong logical na tao. Logical, ibig sabihin hinahanap ko ang mga rason para sa mga bagay at nagdedesisyon din ako base sa mga rason na `to. Mahilig akong magisip, at ito ang paborito kong pastime. Nakakalibang ang algebra, at math naman ang paborito kong subject. Mabilis rin ako sa minesweeper. Sigurado akong kaya kong ibreak ang record mo. Pati na rin siguro sa tekken kaya kitang karnehin. Na-solve ko rin ang rubik's cube nang walang nagtuturo. At kahit nung bata pa lang ako kung kelan pa lang ako nagsisimulang magisip, sisiw lang kahit yung pinakasopistikadong jigsaw puzzle. At oo, bago pa man ako mag-aral, nung mga tatlong taon pa lang ako, sa unang beses kong makakita ng game-and-watch, sinabi ko sa sarili ko na balang araw e gagawa ako nito. Tamang tama, parang planado, at naging comsci nga ako.



Planado na ngang talaga, at parang kalkulado ko lahat ng mga mangyayaring sunod sa buhay ko.Hawak ko ang Algorithm, ang perpektong Pseudocode ko. Lahat ng mga mangyayari alam ko na, na parang program na ako mismo ang sumulat.

Oo, lahat.

Lahat siguro alam ko na.

Pwera ka.

Oo, pwera ka. Ikaw lang siguro yung hindi ko nakalkula. Malamang nga, ikaw pa lang yung nakarating dito sa pinaka-loob ko kung saan nakasulat ang matibay at napaka-walang maling source code ko. At doon nagsimula. Nakaramdam ang robot. Nakalimutan nya ang rason, at nagsimula syang malito. Biglang ikaw na lang yung naging rason. Ikaw na lang. Bakit, sino ka nga ba? Kung ikaw ang millenium bug, malamang hindi ako Y2K ready. Wala akong alam sa ganitong sitwasyon, pero bakit parang ikaw na lang ang alam ko? Unang beses `to sa buong buhay ko, sa tinagal ng run-time ng algo ko, pero kung Tekken ang buhay, eto ako, naka-hold ng forward, hindi man lang nag-tag, at handa nang mamatay.

Ikaw pa lang siguro yung nakarating dyan sa source code ko, o sa pinaka-kaluluwa ng isang taong katulad ko kung tawagin, kung saan ako pinaka-mahina, pinaka-hindi nagiisip, pinaka-talunan. Ano bang ginawa mo, at parang gusto kong sabihin sa buong mundo na mahal na kita? Hindi. Hindi lang siguro yun dahil sa mga mata mo na kaya akong lunurin, pero maging masaya pa rin na nalunod ako. Hindi. Nawala na ang rason, pero bakit parang wala pa ring mali?

Kung Java program ako, isa kang Exception na hindi ko alam i-throw. At siguro, kung sa C, kahit magcompile hindi ko na magawa. Ikaw ang Anomaly ng Matrix ko, at kahit si Agent Smith o Merovingian e natalo mo. Ikaw na nga ang "why", pati ba ang "what" ikaw pa rin? Sabihin mo naman sa akin kung pano mo `yon ginawa. Bakit? Ikaw ba yung the One? Kung ikaw nga, at alam kong ikaw nga, sana ayos lang sa'yo.

Alam kong sinabi ko na sa'yo lahat, pero hindi ko alam kung naniwala ka. Pasensya na kung wala na akong magawang iba para maniwala ka. Salita.Yun lang. Pero hindi naman kasi "mahal kita" lang yung gusto kong sabihin e, marami pang iba. Hindi ko lang alam kung pano sabihin, o kung ano yung katumbas nun sa salita. Oo, hindi ko mahanap yung salita. Kahit siguro saan language – kahit sa C++ o Java, Pascal o Cobol, VBScipt o ActionScript. Kahit sa mas kumplikadong assembly language, o machine language. Kahit sa mga 1s at 0s ng binary, mga true o false ng boolean, o kahit saan pa.

Pagpasensyahan mo na ang nakayanan ng isang comsci na walang alam sa salita, pero ngayon, uulitin ko, at maghihintay ako sa sasabihin mo, kahit kailan pa yon at kahit anuman yon, gaya ng sinabi ko sa'yo: Mahal kita.



###############
Paunawa: Ang may akda ay kasalukuyang infected
ng isang klase ng virus na uncleanable.
Pagpasensyahan nyo na.

Sunday, 3 February 2008

Peace Offering


Nanliliit ako sa sobrang hiya...I'm really really sorry.